Als tijd je grootste opponent is

Rob Jetten… we konden de afgelopen week niet om hem heen. Met zijn aantreden als partijvoorzitter van D66 braken de opinie minnende tongen van Nederland los.
Eerder deze week publiceerde Adformatie een interessant blog over de diepere laag achter deze kritiek. Aan de hand van wat (semi) wetenschappelijke artikelen en de analyse van de in de media uitvergrote opinie stelt de schrijver van het artikel dat de nieuwe partijvoorzitter van D66 ‘last’ heeft van een aantal barrières, namelijk (voor)oordelen ten aanzien van:

  1. zijn leeftijd
  2. zijn kennisniveau
  3. zijn houding

Zijn jeugdige leeftijd zou hem irrelevant maken, zijn ‘wijsneuzerigheid’ zou een overcompensatie zijn van voorgenoemde en zijn houding blijkt ongeliefd vanwege de perfectie van zijn voorkomen. Vrijelijk vertaald: ‘we’ blijken het heerschap nogal bedreigend te vinden.

Hardste schreeuwers krijgen de meeste aandacht
We oordelen snel, is het niet? Wat we daarvan ook vinden (…), het is een automatisme; de erfenis van een evolutionair systeem ten aanzien van risicocalculatie: ‘is dat wezen bedreigend of niet’. Het is aan de tijd én de strategie van het ‘calculatieobject’ om dit eerste oordeel in een ander hokje te doen plaatsen: het ‘gewenste hokje’. In een tijd waarin de hardste schreeuwers* de meeste aandacht krijgen en hun volgers zich vrij eenvoudig laten beïnvloeden, is dit een interessante uitdaging. Het is een intrigerend spel van (gewenste) identiteit versus imago waarbij iedere zet van invloed is op het resultaat.
Het heeft wat weg van schaken. Op iedere zet volgt een tegenreactie van de opponent, net zo lang tot de partij uitgespeeld is er en een nieuw spel gestart wordt. Dan zijn er weer nieuwe omstandigheden en daarmee nieuwe uitdagingen.

Bagage overhevelen kost tijd
De kracht zit ‘em in het fundament. Met een sterk fundament kun je namelijk heel wat wind hebben. Vooral van voren. Rob Jetten lijkt een man te zijn van een goed fundament: zijn kennis, houding en gedrag tonen een grote mate van stabiliteit. Hij heeft goed nagedacht over wat hij wil uitstralen: zijn gewenste identiteit is helder. En stapje voor stapje bouwt hij toe naar een imago wat daarop aansluit. Hij brengt dezelfde boodschap, aangepast aan de omstandigheid. Stabiliteit resulteert in commitment: mensen weten wat ze kunnen verwachten en dat vindt men fijn. Handig, immers, voor de risicoanalyse. Gevolg: acceptatie en -met een beetje geluk- volgers. Andere kleine wetmatigheid: mensen hebben tijd nodig om de bagage uit het ene hokje over te hevelen naar een ander hokje. Zo blijkt de tijd, en vooral de beperktheid ervan, ineens je grootste opponent te zijn.

Vanuit mijn vakgebied volg ik dus met grote belangstelling deze ontwikkeling. Ik ben benieuwd wat de tijd ons ook wat dit onderwerp aangaat, gaat leren.

*Iedereen met een groot bereik, dus naast ‘traditionele media’ (vooral!) ook social media.

Leave a Comment